Znaczenie tuczu drobiu
Produkcja mięsa drobiu nie miała dawniej większego znaczenia. W małych hodowlach, u hodowców drobiu rasowego i u drobnych rolników mięso drobiu jest całkowicie spożywane we własnym gospodarstwie. Gospodarstwa rolne prowadzące większą hodowlę sprzedawały późnym latem i jesienią wybrakowany drób, a w okresie wychowu przeznaczały na sprzedaż wybrakowane kogutki. O właściwym tuczu nie mogło tu być mowy. Drób rzeźny pojawiał się więc na rynku jedynie w pewnych okresach. Fakt ten utrudniał racjonalną dystrybucję, gdyż konsument chciał mieć świeży drób stale, a nie okresowo. Przede wszystkim brakowało drobiu w miesiącach zimowych. Ponadto zapotrzebowanie było nie tylko na kury i koguty, lecz także kaczki, indyki lub gęsi. Te zaś gatunki drobiu pojawiały się tylko sporadycznie. Nie można zapominać o działalności człowieka, który opiekuje się ptakami i prowadzi ich tucz. Wyniki zależą od planowania, przezorności i wiedzy fachowej, a przede wszystkim od osobistego wkładu pracy. W niektórych krajach mięso drobiu odgrywało później coraz większą rolę w żywieniu ludności i tucz młodego drobiu przybrał tam znaczne rozmiary.